اکثر کودکان در سنین شش الی نه ماهگی، آمادگی خود را برای خوردن غذاهای روی میز نشان می‌دهند. بنابراین اگر کودکتان غذای کودک را خوب می‌خورد و واکنشی بروز نمی‌دهد، می‌توانید محدوده غذایی او را وسیع‌تر کنید، اما اگر علائمی از آلرژی غذایی نظیر بثورات جلدی و استفراغ در او دیدید، قبل از هر چیز با پزشک مشورت کنید.
بهتر است از غذاهایی که بافت نرم دارند و جویدنشان برای لثه‌های کودک آسان است شروع کنید. غذاهایی نظیر پوره سیب‌زمینی و انواع سبزیجات پخته شده (این سبزیجات را می‌توانید با پشت چنگال له کنید و به کودکتان بخورانید)، مرغ رشته رشته شده و برنج. کودکتان برای خوردن این‌گونه خوراکی‌ها به دندان نیازی ندارد و به راحتی قابل بلعیدن هستند. اگر هم موقع غذا خوردن دهانش را بست یا حالت خفگی به او دست داد یک ماه صبر کنید. هر زمان هم دیدید او می‌تواند از پس غذا خوردن برآید، بگذارید خودش غذا بخورد و غذایش را از روی میز  انتخاب کند.
کودکتان را طوری عادت دهید که بتواند خوب روی صندلی مخصوص اطفال بنشیند و کم‌کم یاد بگیرد که با توجه به بزرگ شدن جثه‌اش، مرحله به مرحله روی صندلی بلندتر بنشیند و تسلط بهتری داشته باشد و بتواند با انگشتانش تکه‌های کوچک غذا را بردارد. مواد غذایی را باید به اندازه‌های کوچک خرد و تا آنجا که امکان دارد له کنید. پاستای کاملاً پخته و نرم، سیب‌زمینی کبابی یا آب‌پز(خرد شده)، موز (پوره شده) و لوبیای خوب پخته و له شده را حتماً امتحان کنید و از دادن غذاهایی که در لیست سیاه «خوراکی‌های منجر به خفگی کودکان» قرار دارند جداً خودداری کنید. به عنوان مثال اگر هویج پخته را از درازا خلال کنید، هنگام خوردن ممکن است نای کوچک بچه‌ها را مسدود کند. همیشه آنها را به تکه‌های کاملاً کوچک خرد کنید. هویج خام‌،‌ میوه‌های فندقی (مانند فندق و گردو)، پاپ کورن (ذرت بو داده)، هات داگ، انگور،‌ کشمش و بیسکویتهای گرد از دیگر خوراکی‌های خطرناک هستند.